„Konserwa?”


Zamknięci w hermetycznie szczelnej puszce życia
obijamy się o swoje myśli,
cudze smutki przelatują obok nas jak ptaki, które powoli, wraz z właścicielami umierają z braku tlenu.
Ściśnięci jak w kolejce po chleb, krzyczymy swoje racje.
Płaczemy w nocy, w ukryciu, przelewając łzy do butelek wody pitnej, a potem wstając rano zaparzamy tą wodą kawę rozkoszy dnia następnego.
Robimy obiad ze słów usłyszanych w pracy, w sklepie, na rynku,
słone słowa, dla smaku,
ostre słowa, dla smaku,
warzywny miks obelg i skarg,
i trochę mięsa z każdego spotkanego na ulicy,każdy jego gest, uśmiech, łza, pot.
Na deser popołudniowe wiadomości w telewizji i rozkosz z dobrego smaku plotki.
Wieczorem…
wieczorem od nowa kulawe myśli o życiu,
o smaku nijakim, lub wanilii,
Zamknięci w hermetycznie szczelnej puszcze życia…